Continuity in Silence

نقاشی طبیعت ما را به نخستین شکل ارتباطی مان با جهان می‌برد. ارتباطی رازآمیز قبل از آنکه زبان و گفتگوی وجود داشته‌باشد. در یکسو انسانی ناطق قرار دارد و در سوی دیگر درختان، کوه‌ها، و جانورانی که انگار همه با هم به ما چشم دوخته‌اند و لب باز نمی‌کنند. این عدم مکالمه ما را به غرق شدن در دیدن دعوت می‌کند. سکوت سنگینی در این رابطه حكم فرماست و پس از آن تسکین و تسلایی رضایت بخش. در این میان، نقاشی میتواند گزارش یا شرحی باشد از این نوع مواجهه با طبیعت.