کتابی برای نخواندن

بیانیه نمایش :

کتاب، خواندن را تداعی می‌کند و خواندن، ادراک و سپس فهم را. اما آیا واقعا چنین است؟! اگر بپذیریم که زبان استعاری است و در عین حال کارکرد آن دلالت است و نیز بپذیریم که تصویر نیز همچون نشانه‌های زبانی می‌تواند دلالت معنایی داشته باشد، آیا همه ما قادر به ادراک این امر و دریافت حدود معنا خواهیم بود!؟ این پرسش جدیدی نیست، اما همچنان پاسخ مشخصی برای آن نداریم. این در حالی است که مدام با کلام و نوشتار خود و دیگران مواجه می‌شویم و در هر شکل از ارتباط زبانی، می‌پنداریم که پیام گفتار یا نوشتار طرف مقابل را می‌فهمیم. حال آن که مدام با متون و کلام و تصاویر مخدوشی مواجهیم که دلالت و در نتیجه ادراک را مختل می‌کنند. در چنین شرایطی شاید پیشنهاد برخی اندیشمندان شاعر مسلک مفیدتر باشد که می‌گویند: «بیایید به جای اعتبار بخشیدن به هستی و بدگمانی به نیستی، عدم را اصل فرض کنیم زیرا که شاید هستی، مغاک بی‌انتهایی باشد.» ما موجودات آفریده در رنج و گرفتاری هستیم و از زندگی خوشبختی طلب می‌کنیم. همان زندگی که گویی داستانی است برای نخواندن که تنها آماتورها می‌فهمند.///

مجموعه پیش رو شامل بخشی از رویکردهای متفاوت در ساخت یا دستکاری کتاب، به مثابه شی حاوی نوشتار و تولید شده برای خواندن و فهمیدن است. کتابی که حالا و اینجا نه تنها خوانده نمی‌شود، بلکه شاید آن‌گونه که باید دیده هم نمی‌شود. با وجود تفاوت موضوعات و مضامین اصلی و نیز تنوع برخورد هنرمندان با تولید کتاب هنرمند، شباهت‌های جالب توجهی در میان برخی آثار به چشم می‌خورد. این امر ناشی از اتخاذ رویکرد کار مبتنی بر نوشتار کتاب و نیز تولید کتاب نوشتاربنیان است.

زروان روح‌بخشان