هستم، آنچه می‌بینم

اِگو و جهانِ پیرامون آن به گونه‌ای جدایی‌ناپذیر با یک‌دیگر پیوند دارند. این پیوند موجب می‌شود که ادراکات چندحسی در ارتباط با «در جهان بودگی» سوژه تعریف شود. نیروهای حسی _ حرکتیِ «من» این ادراکات را از جهان بیرون احضار می‌کنند، اندیشه خارج از این جهانِ در هم تنیده و پیوسته وجود ندارد، بلکه در «آن» است. در این دنیا، دیدنی‌ها برای عکاس _ ناظر اندیشه می‌سازند، او با منظوری ویژه می‌نگرد و با تردید افکندن در نگاهش، بین درونِ «من» و برون خطِ افق می‌سازد، این خطِ افق که در یک آن اتحاد من و جهان است در کنار تردید عکاس در دیده‌هایش موجب زایش تصویری اندیشه ورزانه می‌شود. بنابراین من مبدل به چیزی می‌شوم که می‌بینم. - سهراب احمدی