تَل اَنبار

تجربه ما از توالی جهان همراه با ناشناخته‌هایی آشناست. ردپایی از معنا و فهم در همه چیز اما نه با تمام وجود. انباشتی از امور محقق نشده و رخدادها، انباشتی از امید به پیروزی و پذیرفتن شکست‌ها، انباشتی از درد و لذت، انباشتی از فکر و در نهایت انباشت و رسوب پی در پی همه چیز. به طوری که در یک آن به خود می‌آییم و این خویش را محصور در تل‌انباری از همه‌ی چیزهای شناخته می‌بینیم که ناگهان ناشناخته می‌گردد. همچون غریبه‌ای که خود را در آینه می‌نگرد.