سُرایش دائمی

بیانیه‌ی نمایش:

او (نقاش)، از دامن دشت، با خیالش، به اوج کوه صعود کرد.

در پیشانیِ کوه، جایی در اوج که پژواکِ ارتجافِ احترام در میان سکوت مطلق می‌پیچید!

[آوای حیرت در شکوهِ قله لال شد]

هر قله شاهدِ شروع یک داستان بی‌پایان از زندگی و مرگ بود، در سرزمینی تحت سلطه‌ی سنگ‌ها.

برگ‌های سبز از نوک‌ شاخه‌ها رقصان می‌افتادند و در آسمان می‌چرخیدند، رقصی که با عظمت کوهستان هماهنگ بود.

نوازش بادها از بلندای کوهستان، حکایتی از زیبایی و ویرانیِ زمین را بازگو می‌کرد. در بلندا، ابرها، چون پرده‌هایی که به دنیا کشیده شده‌اند، اسراری پنهانی را محافظت می‌کردند که تنها در دل این قله‌های باشکوه قابل درک بود.