« با ثبتِ پی در پیِ دقایقِ برجسته ی یک حکایت با وجود وقفه های بین آنها،طولی از زمان را در فرصتی ابدی پیش روی داریم.چرا که کنش عکاسی هر جزء آن لحظه را برای همیشه در عکس محبوس ساخته است. وقفه ها در حکمِ پاره های به ثبت نرسیده ای خود به خود در ذهن بیننده ی آشنا با عکس تجسم می یابند. »