بهاره نوابی
فیگورهای سیاه و سفید بهاره نوابی به مرور در مجموعههای بعدی او در ترکیب با عناصری مینیمال و رنگهای مختصر قرار گرفته و شکلی تازه از بیانگری را به نمایش گذاشته است.
بهاره نوابی (متولد ۱۳۶۴) در آثار خود با ایجاد ترکیبی موفق از انتزاع و فرمهای فیگوراتیو، مرز میان واقعگرایی و جهان سوررئال را محو میکند و از این طریق گفتگویی با مخاطب شکل میدهد. او با کنار هم قرار دادن پرترهها و اشکال انتزاعی، پرسوناژهایی با هویت نامعلوم میسازد که مفاهیمی کلی از جهان مشترک انسانها را یادآور میشوند.
بهاره نوابی در تهران متولد شد و تحصیلات اولیهی خود را در رشتهی گرافیک در هنرستان گذراند. او فعالیت حرفهای خود در زمینهی نقاشی را با شرکت در کلاسهای فریده لاشایی، از شاخصترین هنرمندان انتزاعگرا در ایران آغاز کرد؛ از همان زمان بود که هنر انتزاعی به پایهی اصلی آثار بهاره نوابی تبدیل شد. او از نوجوانی آثار خود را در نمایشهای گروهی ارائه داد و در سال ۱۳۸۱ موفق به دریافت چند جایزه از جمله جایزهی چهارمین جشنوارهی خوارزمی تهران شد. وی مدتی بعد، نخستین نمایش انفرادی خود را برگزار کرد.$$quote$$
در سال ۱۳۸۴ بهاره نوابی برای ادامهی تحصیلات خود در رشتهی هنرهای تجسمی در «آتلیه د سور» به پاریس سفر کرد و موفق به دریافت مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد از این دانشگاه شد. این هنرمند در دوران تحصیلش در فرانسه برای نخستین بار به صورت جدی فیگورهای انسانی را وارد آثار خود کرد و به سبکی شخصی دست یافت.
به تدریج نمایش مجموعه فیگورهای سوررئال در ترکیب با سطوح و خطوط سیاه و سفید به جوهرهی اصلی آثار بهاره نوابی بدل شد. مجموعه نقاشیهای «خانه» از نخستین آثار شاخص این هنرمند است که در اواخر دههی هشتاد در نمایشهای گروهی و انفرادی در داخل و خارج از ایران به نمایش درآمد.
مجموعههای «خاطرات یک ضربان»، «لحظهای بی حد و حصر»، «تعادل انعکاس» و «حضور یک نفس» بهاره نوابی از دیگر آثار وی است که طی نمایشهای انفرادی در گالری زیرزمین دستان تهران، گالری ماین دبی و نمایشهای گروهی متعدد به نمایش درآمدهاند. آثار او همچنین در رویدادهای بینالمللی مهمی از جمله بیینال لیون فرانسه، آرتفرهای تیرآرت و آرتفر هنرهای معاصر استراسبورگ حضور داشته است.
فیگورهای سیاه و سفید بهاره نوابی به مرور در مجموعههای بعدی او در ترکیب با عناصری مینیمال و رنگهای مختصر قرار گرفته و شکلی تازه از بیانگری را به نمایش گذاشته است. در مجموعهی «سکوت تکرنگ» که در سال ۱۳۹۵ در گالری دستان ۲+ به نمایش درآمد، نقاشیهای بهاره نوابی طی چیدمانهایی در کنار آینه و شیشه ارائه شد؛ به صورتی که مخاطب نقشی پررنگتر از گذشته در آن بازی کرده و از این طریق ارتباطی مفهومی میان پرسوناژهای تصویر شده و هویت فرد شکل گرفت.
استفاده از کاغذهای شفاف ردیابی و نقاشی روی آنها یکی از ویژگیهای اصلی آثار بهاره نوابی است؛ این متریال به خصوص در ترکیب با فضای سوررئال نقاشیهایش، مانند مرزی میان واقعیت و رویا عمل کرده و کیفیتی نمادین به وجود آورده است. شفافیت زمینهی کار به پلی ارتباطی میان هنرمند و مخاطب تبدیل شده و از دنیای مادی فراتر میگذارد.
در سه مجموعهی متأخر بهاره نوابی که طی سالهای اخیر در سه نمایش انفرادی «اکو ۱۳:۱۳»، «کارناوال زندگی» و «تئاتر زندگی» ارائه شده است، فرمهای انتزاعی و رنگهای متنوعتری در آثار دیده میشود. نمایش «تئاتر زندگی» جدیدترین نمایش انفرادی بهاره نوابی، در سال ۱۴۰۱ در گالری دستان ۲+ برگزار شد.