بهنام صدیقی
در مجموعهی «اکباتان، غرب تهران» جای انسان خالی است و صدیقی تنها نشانههای بهجا مانده از آدمها را نشان داده است. او با حذف تعمدی انسان از فضایی پرجمعیت، بر تنهایی و انزوای انسان تأکید میکند.
بهنام صدیقی (متولد 1358) هنرمندی است که در عکسهای مستند خود، تأثیر مسائل اجتماعی بر محیطهای شهری و پدیدهها را نمایش میدهد. صدیقی معمولاً برای خود موضوع و پروژه طراحی میکند و مجموعهعکسهایش را به روش عکاسی آنالوگ و با قطع متوسط خلق میکند. سوژههایی که او برای خلق مجموعهعکسهایش انتخاب میکند، مربوط به زندگی روزمره و دغدغههای انسان معاصر ایرانی با نگاهی مستندگونه است.
صدیقی عکاسی حرفهای را از سال 1376 آغاز کرد. او در سالهای 82- 87 به عنوان عکاس مطبوعاتی با نشریاتی چون جامجم، فرهنگ و پژوهش، آژانس عکس سوره و روزنامهی آینده نو همکاری کرد. میتوان از همان سالهای ابتدایی کارش، دغدغهمندی و نگاه ویژهای که نسبت به محیط زندگی انسان معاصر دارد را دنبال کرد.$$quote$$
صدیقی در سال 1383 مجموعهعکس رنگی «زندگی در بم» را که از بقایای خانههای ویرانشدهی زلزلهی بم ثبت کرده بود، در خانهی هنرمندان ایران به نمایش گذاشت. این عکسها آثار بهجامانده از زندگی ناتمام و ویرانشده را بهدور از احساسات غلوشده به تصویر میکشید. صدیقی این پروژه را در دوران دانشجویی خود انجام داد و این اولین مجموعهعکس جدی صدیقی به شمار میآید.
بهنام صدیقی فارغالتحصیل رشتهی عکاسی دانشگاه تهران است. او در طول دوران تحصیل مجموعهای شامل 24 قطعهعکس رنگی به نام «حال همهی ما خوب است» را پس از پایان سال تحصیلی و آغاز تابستان از خوابگاه دانشجویی ثبت کرد که حالا خالی از آدمها بود.
در دوران تحصیل در دانشگاه پروژهی عکاسی «اکباتان، غرب تهران» را آغاز کرد و آن را به عنوان پروژهی پایانی دانشگاه ارائه داد. این مجموعه عکس برای اولینبار در گالری آریا به نمایش گذاشته شد و در سال 1388 در کتابی با عنوان اکباتان، غرب تهران (نشر ماهریز) منتشر شد.
در این عکسها جای انسان خالی است و صدیقی تنها نشانههای بهجا مانده از آدمها را نشان داده است. او با حذف تعمدی انسان از فضایی پرجمعیت، بر تنهایی و انزوای انسان تأکید میکند. خود او در اینباره گفته: «انسانهای چنین شهرهایی به ناچار در شکلی از زندگی محصورند که در آن ندیدن و نشنیدن دیگری، نه یک ویژگی که یک خواسته است. میل به خلوتهای دورکننده از دیگران و عدمتحمل شرایط حضور دیگری برای لمیدن در خود».
او در سال 1392 برندهی جایزهی سومین دورهی مجیک آو پرشیا (MOP CAP) شد. بهعنوان جایزه، رزیدنسی سه ماهه در بنیاد دلفینا لندن به او داده شد. همچنین نمایشگاهی از آثار هفت برگزیدهی نهایی این دوره در یکی از گالریهای کالج سلطنتی هنر لندن برپا شد. در سال 1393 هم نمایشگاه انفرادی به نام «یادآوری» در شوروم گالری لندن برگزار کرد و کتابی از عکسهای این پروژه با نام یادآوری توسط انتشارات موتوبوکز منتشر شد.
بهنام صدیقی از سال 1390 بر پروژهای به نام «روز آخر» تمرکز کرده که تا امروز هم ادامه دارد. در این مجموعهعکس ایدهی مهاجرت بهعنوان یکی از دغدغههایی که در سالهای اخیر در ایران فراگیر شده، مورد توجه او است. او در این مجموعهی مستند، عکسهایی از افرادی که قصد مهاجرت از ایران دارند را به همراه چمدانهایشان ثبت میکند و همین موضوع باعث شده عکس، ارتباطی رودررو با مخاطب برقرار کند.