در حال بارگذاری آرشیو.
بهرنگ صمدزادگان
نقاشیهای بهرنگ صمدزادگان برخلاف ظاهر رنگی آنها که در وهلهی نخست یادآور جشن و پایکوبی هستند، آثاری اجتماعی محسوب میشوند. با این وجود نمیتوان این تصاویر را بازنمایی روایتهای تاریخی خواند؛ بلکه بیشتر میتوان نگاهی کلی به مسائل فرهنگی جامعه را در آنها دنبال کرد.
بهرنگ صمدزادگان (متولد ۱۳۵۸)، هنرمندِ منتقد و نمایشگردان، در آثار خود روایتگر موضوعات تاریخی و فرهنگی به شیوهای نمادین است؛ روایتهایی که حقیقت اصلی آن مبهم باقی مانده است و در مواردی با فانتزی درآمیخته میشود، اما همواره ماهیت اجتماعی و آشوبی که با خود دارد را حفظ کرده است.
بهرنگ صمدزادگان فارغالتحصیل مقطع کارشناسی رشته نقاشی از دانشگاه هنر تهران و کارشناسی ارشد این رشته از دانشگاه تربیت مدرس است. او از دوران دانشجویی شرکت در نمایشهای گروهی را آغاز کرد و نخستین نمایش انفرادی او با عنوان «مرثیهها» در سال ۱۳۸۱ برگزار شد. این هنرمند از سال ۱۳۸۳ به تدریس در دانشگاه هنر تهران، دانشگاه سوره، آموزشگاه آریا و ماه مهر مشغول شد. او همچنین در سال ۱۳۹۴ مدتی بهعنوان هنرمندان مهمان در دانشگاه کلیولند آمریکا تدریس کرد.
آثار صمدزادگان تاکنون در رویدادهای انفرادی و گروهی متعدد از جمله پنجمین بیینال گیومری و نخستین بیینال هنرهای معاصر تسالونیکی به نمایش درآمده است. او برندهی جایزهی «پر طلایی» از نخستین دورهی جشنوارهی بینالمللی مدیا آرت قاهره (IMAFY)، برندهی اقامت مطالعاتی از بنیاد ویزیتینگ آرتس انگلستان و جایزهی اقامت هنری از بنیاد سالزامت اتریش بوده است.
مجموعههای «رویای پس از جنگ»، «اچ. اند اچ. بهشت و جهنم»، «حضور نظامی»، «همهچیز عالیه!» و «قصههای خوب برای بچههای خوب» عنوان برخی از نمایشهای انفرادی بهرنگ صمدزادگان در دههی هشتاد بوده است.
این هنرمند علاوهبر نقاش بهعنوان کیوریتور، پژوهشگر و عضو هیئت داوران جشنوارههای دامونفر، نسل نو، پرسبوک، جایزه ویستا، دوسالانه ورسوس و فراخوان پروژههای محسن شناخته میشود. تعدادی از مقالهها و مصاحبههای صمدزادگان در نشریات هنری تندیس و هنرآگه به چاپ رسیده است. بهعلاوه از شاخصترین پروژههای نمایشگردانی بهرنگ صمدزادگان میتوان به نمایشهای گروهی «کاغذ: میدان مکاشفه» در گالری باوان، «معلق» در گالری آران و «کمتر بیشتر است» که توسط پروژههای آران برگزار شده است، اشاره کرد. $$quote$$
نقاشیهای بهرنگ صمدزادگان، خلاف ظاهر رنگی آنها که در وهلهی نخست یادآور جشن و پایکوبی هستند، آثاری اجتماعی محسوب میشوند. باوجوداین نمیتوان این تصاویر را بازنمایی روایتهای تاریخی خواند؛ بلکه بیشتر میتوان در آنها نگاهی کلی به مسائل فرهنگی جامعه را دنبال کرد.
آثار او طی سالها روندی یکپارچه را حفظ کردهاند و از نظر موضوعی در ادامهی یکدیگر پیش میروند. نمایش مجموعه نقاشیها و چیدمانهای «به سوی آرمانشهر» و در ادامهی آن مجموعهی «به سوی آرمانشهر؛ فصل دوم: بهاری که نیامد» نمونهای از این آثار است که طی چندین نمایش در سالهای مختلف ارائه شده است. مجموعههای «عشق سالهای بلوا»، «هنر بیتوانی» و «مراتب نزول سنمار در قصر کافکا» از دیگر نمایشهای انفرادی وی در سالهای اخیر بوده است.
اثر «آشوب» بهرنگ صمدزادگان در سال ۱۳۹۶ در حراج تهران بهفروش رفت. همچنین آثار دیگری از وی در آرتفرهای بینالمللی از جمله کانتمپورری استانبول، آرتیسیما، آرت بروکسل و تیرآرت بهنمایش درآمده است.