فرح اصولی
اصولی از سنت معمول نگارگری، یعنی استفاده از متن و شعر در کنار تصاویر بهره برده و در برخی آثارش از اشعار شاعرانی چون فروغ فرخزاد و احمد شاملو استفاده کرده است.
فرح اصولی (متولد ۱۳۳۲)، نقاش معاصر ایرانی، در آثارش به ترکیبی منحصربهفرد از شیوهی سنتی نگارگری ایرانی با موضوعات و رویکردهای امروزی دست یافته است. اصولی در نقاشیهای خود از مفاهیم فمینیستی، اشعار و ادبیات فارسی و تاریخ هنر ایران و جهان بهره میگیرد. $$quote$$
فرح اصولی در زنجان متولد شد. در نوجوانی دیپلم نقاشی گرفت و سپس در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تحصیل در رشتهی گرافیک مشغول شد. در دوران دانشجویی علاوهبر نقاشی، در حوزههای مختلف هنر از جمله تئاتر، طراحی صحنه، عکاسی و انیمیشن فعالیت داشت و بعدها بهعنوان عکاس، دستیار کارگردان، منشی صحنه و گرافیست با خسرو سینایی همکاری کرد. فرح اصولی طی سالهای ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۷ بههمراه گیزلا وارگا سینایی «استودیو معاصر» را تأسیس کرد.
فرح اصولی اولین نمایش خود را در سال ۱۳۶۳ در استودیویی خصوصی در تهران ارائه داد و در سال ۱۳۶۸ دومین نمایش انفرادیاش را در گالری سیحون برگزار کرد. او در دهههای شصت و هفتاد در نمایشها و بینالهای بسیاری در داخل و خارج از ایران شرکت کرد. در سال ۱۳۷۶ جایزهی نمایش «آیینه در آیینه» تهران را به دست آورد و در سال ۱۳۷۷ بهعنوان داور نمایش «مانیفست احساسات» در فرهنگسرای نیاوران انتخاب شد.
اصولی علاوهبر برگزاری نمایشهای گروهی و انفرادی متعدد، فعالیتهای هنری و فرهنگی دیگری از جمله تدریس نقاشی و تصویرسازی کتابهای کودکان را نیز در کارنامهی حرفهای خود ثبت کرده است. در سال ۱۳۸۰ او یکی از بنیانگذاران گروه «دنا» و عضو انجمن نقاشان ایران شد. در سال ۱۳۸۱ برندهی جایزهی «هنرمندان زن ایرانی» شد و بهدنبال آن مدیریت و سرپرستی بینال نقاشی تهران را به عهده گرفت.
در سال ۱۳۹۳ نمایش انفرادی فرح اصولی در گالری شیرین نیویورک برگزار شد. در آرتفر آرت دبی سال ۱۳۹۷ آثار او توسط زیرزمین دستان به نمایش درآمد و در سال ۱۳۹۸ نمایشهای انفرادی «مه و خورشید» در گالری شیرین و «جاری در زمان» در پروژههای 009821 برگزار شد. آثار فرح اصولی در همان سال توسط گالری طراحان آزاد در آرتفر تیرآرت به نمایش درآمد. همچنین در سال ۱۳۹۹ آثار این هنرمند در آرتفر تیرآرت توسط گالری شیرین و پروژههای 009821 ارائه شد.
مهمترین ویژگی آثار اصولی را میتوان تلفیق هنر نگارگری ایرانی با مسائل روز اجتماع با تمرکز بر موضوعات زنان دانست. فرح اصولی از سنت معمول نگارگری، یعنی استفاده از متن و شعر در کنار تصاویر بهره برده و در برخی آثارش از اشعار شاعرانی چون فروغ فرخزاد و احمد شاملو استفاده کرده است.