حسین سلطانی
نقاشیهای حسین سلطانی (متولد ۱۳۵۷) قابهایی نوستالژیک ازعناصر مربوط به تاریخ معاصر ایران است که با یادآوری خاطرات، تجربههای مشترک و فضاهای آشنا، ارتباطی خاص با مخاطب ایجاد میکند. آثار این هنرمند هرچند در ظاهر روایتی فردی بهنظر میرسند اما با عمیقتر شدن در سیر کاری او، میتوان گوشهای از جامعهی ایران در دهههای اخیر را در آنها دنبال کرد.
این هنرمند در سال ۱۳۵۷ در کرمان متولد شد. او پس از دریافت مدرک دیپلم از هنرستان، تحصیلات خود را در رشتهی هنر و معماری دانشگاه آزاد ادامه داد و نخستین نمایش انفرادی خود را در سال ۱۳۷۹ در گالری افرند تهران برگزار کرد. او پس از فارغالتحصیلی از دانشگاه در سال ۱۳۸۰، در نمایشهای گروهی و انفرادی متعدد و همچنین پنجمین بیینال موزهی هنرهای معاصر تهران شرکت کرد و بهعنوان هنرمند مطرح شد.
بومیگرایی و ارجاع به تصاویر مربوط به ایران در سالهای اخیر را میتوان شاخصترین ویژگی آثار حسین سلطانی دانست. یکی از نکات قابلتوجه دربارهی این آثار رویکرد تصویری در آنها است؛ اشارهی این هنرمند به عناصر نوستالژیک تنها در انتخاب موضوع خلاصه نمیشود، بلکه چگونگی تفسیر آن نیز بهطور واضح برگرفته از عکسهای قدیمی است.
یکی از مهمترین عناصری که در نقاشیهای او دیده میشود، ماشینهای قدیمی، بهخصوص پیکان است. سلطانی در بیانیهی نمایش «داستان پیکان سفید» که در سال ۱۳۹۳ در گالری هما تهران برگزار شد، از ماشین پیکان بهعنوان سوژهای یاد میکند که در گوشه و کنار زندگی بسیاری از خانوادهای قدیمی ایرانی، آلبومهای عکس و خاطرات آنها نقش پررنگی داشته و به بخشی از تاریخ ایران تبدیل شده است. او ذکر میکند که چگونه با کنار هم قرار دادن عکسهای خانوادگی به چیدمانی سوررئال از زندگی ایرانی دست یافته است که الهامبخش بسیاری از آثار او شد. سلطانی همچنین در مصاحبهای با دوهفتهنامهی تندیس از تأثیر آثار هنرمند انگلیسی، جان سالت بر نقاشیهای خود سخن گفته است.
از دیگر آثار حسین سلطانی میتوان به مجموعههای «دژا-وو»، «ارابهی ایزدان»، «کلکسیون تابستان» و «بدرود آسمان آبی» اشاره کرد که در دهههای ۱۳۸۰ و ۱۳۹۰ در گالری هما تهران بهنمایش درآمدند. این گالری همچنین بهتازگی در تیرماه سال ۱۴۰۲ تازهترین نمایش انفرادی از آثار حسین سلطانی باعنوان «سری هم-راه» را برگزار کرده است.