مانی غلامی
طراحی و نقاشی از روی مدل زنده در مسیر کاری مانی غلامی بهتدریج جای خود را به بازنمایی دوبارهی تصاویر از روی عکسهایی داد که خود او از افراد و فضاها تهیه میکرد. محیطهای دوستانه و لبخندهای صمیمی افراد، نمایش زندگی روزمره و فضای نوستالژیک عکسها طی گذر زمان، به اصلیترین موضوع آثار مانی غلامی تبدیل شد.
مانی غلامی (متولد ۱۳۴۹)، نقاش معاصر است که با تکیه بر عکسهای قدیمی، استوری بوردها و شاتهای سینمایی، آثاری فیگوراتیو خلق میکند. این هنرمند کار خود را با عکاسی از افراد در موقعیتها و حالات مختلف آغاز میکند و سپس با نقاشی از روی آنها به نمایش جزئیات درونی و بیرونی تصاویر میپردازد.$$quote$$
مانی غلامی متولد تهران بوده است. در نوجوانی مدتی زیرنظر احمد وکیلی به یادگیری طراحی و نقاشی فیگوراتیو پرداخته و به این ترتیب این سبک به پایهی اصلی کار وی بدل شده است. در مقطع کارشناسی در دانشگاه هنر تهران رشتهی نقاشی، و سپس در مقطع کارشناسی ارشد رشتهی تصویرسازی ادامه تحصیل داده است.
طراحی و نقاشی از روی مدل زنده در مسیر کاری مانی غلامی بهتدریج جای خود را به بازنمایی دوبارهی تصاویر از روی عکسهایی داد که خود او از افراد و فضاها تهیه میکرد. محیطهای دوستانه و لبخندهای صمیمی افراد، نمایش زندگی روزمره و فضای نوستالژیک عکسها طی گذر زمان، به اصلیترین موضوع آثار مانی غلامی تبدیل شد. تکنیک ثابت در تمامی دوران کاری وی، مدادرنگی و در مواردی رنگ اکرلیک بوده است.
آثار او را از جنبهی ترکیببندی، موضوع و فضای کار میتوان تلفیقی از نقاشی و تصویرسازی دانست. او در دوران دانشجویی در چند دوره از دوسالانه طراحی تهران و نمایشهای گروهی مختلف شرکت داشت و نخستین نمایش انفرادی آثار خود را در سال ۱۳۸۰ در گالری الهه برگزار کرد.
از دیگر نمایشهای انفرادی مانی غلامی میتوان به نمایش «سینمای خانگی» در گالری سلوک تهران، نمایش «پارتی تایم» در گالری همای تهران، نمایش طراحی «بهترین سالهای زندگی ما» که مجموعه طراحیهایی از روی نماهای فیلمی با همین عنوان بوده است، و دو مجموعهی «خانه شماره ۱۹-تلفیق فیلمهای رنوآر» و «مرد سوم»، که براساس سینمای رنوآر خلق شدهاند اشاره کرد. وی همچنین مجموعهی «صبحانه» را با اقتباس از شعری از شاعر فرانسوی ژاک پرهور نقاشی کرده است. علاوهبراین مجموعهها که ترجمهای نقاشانه از عکاسی، سینما و ادبیات بوده است، مجموعههای پرترهها، گلها و منظرهها، حول موضوعاتی بهنسبت متفاوت اما با همان زبان بصری ویژهی مانی غلامی خلق شدهاند.
مانی غلامی در آثار متأخر خود، ازجمله مجموعهی «سینمای خانگی» برخلاف آثار پیشین خود به نمایش طبیعت بیجان بهجای فیگورهای انسانی روی آورده است. این مجموعه در سال ۱۳۹۸ به نمایش درآمد. مانی غلامی همچنین در سالهای اخیر نمایشهای گروهی «این مداد، رنگیست» در گالری جاوید تهران، نمایش «جایزه بزرگ» در خانه هنرمندان تهران، نمایش «تنها» و «آرشیو» در گالری آرتیبیشن تهران شرکت داشته است.