ساسان ابری

ساسان ابری (متولد 1361) عکاسی روایتگر با دیدگاه شخصی است و نگاهی که نسبت به زندگی، جامعه و محل زندگی خود دارد را با تصاویری که از منظره‌ی شهر تهران یا طبیعت ثبت می‌کند به نمایش می‌گذارد؛ اما تصاویر او در عین‌حال خاطرات و تجربیات جمعی را هم روایت می‌کند.

ابری را می‌توان عکاسی خودآموخته دانست که تجربه‌گرایی، ویژگی اصلی شخصیت هنری‌اش است. او از ابزار و ادوات شیمیایی عکاسی و چاپ برای دستکاری عکس‌ها و خلق تصاویری محو، مغشوش و کلاژمانند استفاده می‌کند. این موضوع باعث شده آثار بزرگ‌اندازه‌ای که ثبت کرده شبیه نقاشی‌های امپرسیونیستی به نظر برسند. به‌کارگیری این روش‌های خلاقانه برای تولید تصویر، در ایجاد معنا و مفهوم آثار او نقش اساسی دارد.$$quote$$

مسیر فعالیت حرفه‌ای ساسان ابری به دو دوره‌ی کلی تقسیم می‌شود. تجربه‌گرایی او در دوره‌ی اول، به ماهیت عکاسی در دوران اولیه‌ی اختراع آن بسیار نزدیک است. او در شهر پرسه می‌زد و همچون یک ناظر حرفه‌ای، تصاویر و رویدادهای شهر محل سکونت خود را با دوربینش ثبت می‌کرد. آثاری که در سال 1392 در نمایشگاه انفرادی «زرد خفته» به نمایش گذاشت، عکس‌هایی با ابعاد و تکنیک‌های مختلف بودند که رنگ زرد آن‌ها حس کهنگی را تداعی می‌کرد و به مسأله‌ی تخریب شهر تاریخی تهران می‌پرداخت.

ابری در دوره‌ی دوم کارش، بیشتر وقت خود را در کارگاه می‌گذراند. او از نیمه‌ی دهه‌ی 90 بر چاپ‌های ترنسفر تمرکز کرده و هنوز موضوع و مبنای اصلی کارش، عکس‌هایی است که خودش ثبت کرده؛ با این تفاوت که از روش‌های شیمیایی و به‌خصوص تکنیک‌های چاپ برای خلق تصاویرش استفاده می‌کند. او با کمک قاشق و چنگال تصاویر یا بافت موردنظرش را روی عکس‌ها ایجاد می‌کند. به این‌ترتیب آثار ابری از رسانه‌ی عکاسی فاصله گرفته و به دنیای نقاشی، طراحی و چاپ دستی نزدیک شده است؛ تا جایی‌که دیگر خود و مخاطبانش او را به‌عنوان چاپچی یا پرینت آرتیست می‌شناسند. ابری با به‌کارگیری این روش‌ها، به دنیای عکاسی که شاید مکانیکی به نظر برسد، حس‌وحالی نقاشانه و شخصی داده است.

عکس‌هایی که ساسان ابری طی چند سال اخیر خلق کرده، به زندگی شخصی او پیوند خورده‌اند و تجربه‌ی زیسته‌ی او در نمایش گل‌های واژگون یا چهره‌ی زنانی که انگار از پشت شیشه‌ی مه‌گرفته دیده می‌شوند، نقش بسیاری داشته است. او در سال 1399 مجموعه‌‌عکسی با نام «واژگون» را در گالری محسن به نمایش گذاشت؛ گل‌هایی ‌که سرزندگی و طراوت از دست داده‌اند و به صورت واژگون، روی زمینه‌ای با بافت خشن و تندوتیز قرار گرفته‌اند.